Halverwege juni ‘26 namen we afscheid van onze Friese Wetterhoun Lena en besloten we al snel een hondje met een rugzakje te adopteren, maar wel te wachten tot na onze vakantie eind september.

Zo ontmoette ik eind juli Nell op de site, die bij Lilian in Maastricht van de eerste aanzet tot een nieuw leven genoot. Ik was op slag verliefd en haar verhaal raakte me. Ik was verkocht, trok de stoute schoenen aan en ondanks de vakantie reageerde ik. Al snel bleek onze vakantie toch een struikelblok te zijn en eerlijk gezegd was de teleurstelling groot. Dan is er een oproep waarin gevraagd wordt voor een donatie voor Nell, gezien men weer hartworm heeft geconstateerd en waardoor ook haar adoptieprocedure werd stilgelegd. Ik reageerde en bleef ook af en toe informeren hoe het met haar ging. Haar liefdevolle opvang bij Lilian bleek te druk voor haar herstel te zijn en er werd een oproep gedaan voor een rustige opvang voor Nell. Zo begon na de sollicitatieprocedure, haar reisje (bijna letterlijk om de hoek) naar ons. We maakten kennis met haar en die liefde op het eerste gezicht vanaf een foto, bleek in werkelijkheid nog veel groter te zijn. Nadat we de hele spannende procedure hadden doorlopen kwam Nell meteen na onze vakantie thuis.

Hoe spannend is dit voor mij, zeg……. Laat Lilian mij nu hier achter bij die vreemde mensen? De enige vertrouwde dingen zijn mijn tuigje en friemelkussen? Zijn ze nou helemaal gek? Pfff, ik merk al snel dat er niks anders voor mij op zit, dan de boel hier maar te verkennen. Wat ben ik blij met mijn snuffel instinct. Ik ga maar eens kijken wat hier allemaal te beleven is. O jee: GEVAAR. Ze denken toch zeker niet dat ik van deze veilige houten vloer overstap op die akelige zwarte keukentegels om de tuin te verkennen? Zijn ze nou echt helemaal gek en dan staat er ook nog mijn voer- en drinkbak op die enge vloer. Ik waag me daar echt niet hoor, dat ze die bakken maar fijntjes in de woonkamer zetten, want ik weiger die keuken in te gaan. Ik houd mijn poot stijf. Jaha, ik krijg het toch maar mooi voor elkaar, ik eet en drink in de woonkamer. Zo fijn dat Lilian wat bekend voer me achter gelaten heeft. Hmmmm hallo, mevrouw, ik moet echt heel nodig een plasje en ik vind het ook wel leuk om de boel overal te verkennen. Ha fijn, mijn vertrouwd tuigje om en wandelen maar. STOP, ik vind dat halletje toch wel heel donker en eng, ik durf niet. Hier heb ik wel wat hulp bij nodig hoor. Hmmm aardige dame met de nodige overredingskracht. Ik denk dat ik haar wel kan vertrouwen, dus ik loop wel met haar mee. WoW hoe fijn is het hier en wat een snuffel uitdaging, hier kan ik wel het nodige kwijt.

Ik ben wel benieuwd of die mevrouw ook snapt dat ik het nog een beetje eng vind om de nacht alleen door te brengen. Maar goh, ze is echt aardig, ze spreidt haar dekentje op de bank uit. Nou dat is wel heel lief, denk dat ik die mevrouw wel mag. Zo fijn dat ze me die eerste nacht niet alleen laat. Als dank zal ik haar waakzaam toekijken en eens af en toe kwispelen. Zo bracht Nell haar eerste uren bij ons in notendop door. Haar drink- en voerbak verhuisden naar de woonkamer en iedere dag schoven ze een beetje verder de keuken in, waarop Nell schoorvoetend de keuken steeds verder verkende. Warempel na vier dagen was het keukengevaar min of meer geweken. De schuifpui van de woonkamer werd voor haar de plek om naar de tuin te gaan, maar ook hier wist ze snel het vertrouwen te vinden om achter ons aan via de keukendeur met vliegengordijn naar buiten te gaan. De donkere gang richting voordeur werd al snel voor haar duidelijk dat dit de enige manier was om de buitenwereld verder te ontdekken. Nell doet het buiten verwachting goed, we leren elkaar steeds beter kennen, ontwikkelen steeds meer vertrouwen in elkaar. Wat zijn we blij met haar. Ze is lief, aanhankelijk, schattig, uitdagend, maar helaas door de hartworm erg moe en soms wat apathisch. Maar we hebben er alle vertrouwen in dat het goed komt. Dat zij dankzij jullie donaties de hartworm kan verslaan om echt te kunnen genieten van ons veilige mandje. En wat het is het fijn om er niet alleen voor te staan. Gezien Nells gezondheid denken Femke, Ester, Isabel en zeker Lilian met ons mee. Nell heeft nog een lange weg in de medische wereld te gaan, maar vol vertrouwen plukken we samen iedere nieuwe dag.