Welkom op de website van Stichting Dogs on a journey

Voor de allerliefste Panda

Afgelopen juni kwam jij bij mij. Als opvanghond, maar al snel zoveel meer dan dat. Marieke had jou in Macedonië ontmoet en haar hart aan jou verloren. En niet veel later, verloor ook ik mijn hart aan jou.

Toen bleek dat je ongeneeslijk ziek was, besloten we samen met de stichting dat jij bij mij mocht blijven. Tot het einde. En wat ben ik dankbaar voor de tijd die we nog samen kregen. Kipnuggets eten, wandelen, naar het water, knuffelen op de bank, dutjes doen en zelfs samen door de wasstraat. Jij genoot van alles. Met je innemende karakter, je intense liefde en die ondeugende puppyogen stal je moeiteloos ieders hart.

Jij liet me zien hoe groot het leven kan zijn, zelfs als de tijd zo klein is. Alsof je wist dat je alles uit iedere dag moest halen. En dat deed je, tot het allerlaatste moment.

Lieve Panda, jij hebt me geleerd dat ieder moment samen een zegen is. Dat we niets voor lief mogen nemen en juist de kleinste momenten het meest moeten koesteren.

Mijn hart is gebroken en ik ga je verschrikkelijk missen. Maar jouw verhaal eindigt hier niet. Voor alle straathonden die nog wachten op een kans, ben jij een lichtpuntje. Een herinnering aan waarom we blijven vechten, blijven helpen en nooit opgeven. En ik weet dat jij daarboven een beetje over hen waakt, totdat ook zij mogen voelen wat jij hebt gevoeld. Liefde, veiligheid en een thuis.

Dank je wel, lieve Pandabeer dat ik jouw veilige haven mocht zijn.

Ren maar vrij, lieve Panda. Je was geliefd, je bent geliefd en je zult nooit vergeten worden.

Het is 3 jaar geleden dat we afscheid hebben genomen van onze laatste hond en een nieuwe hond die dat gat kon vullen moest wel speciaal zijn....

.... en daar was ze .... op fb zagen we een post van Lulu voorbij komen. En wat bleek, ze werd bemiddeld via een stichting waar het opvanggezin van onze laatste hond bij was aangesloten.
Het contact met het opvanggezin is door de jaren heen gebleven en zo ineens werden we weer met elkaar verbonden door een nieuw hondje.

Alle adoptiestappen werden doornomen, we beslote voor opvang met optie op adoptie te gaan, omdat we nog 2 poezen in huis hebben en moesten kijken hoe dat zou klikken.
20 juli 2026 haalden we haar op in Veghel en ook in levende lijve waren we opslag verliefd op haar.
De eerste week was best pittig, iedereen moest wennen, Lulu zelf, de poezen, wij, we moesten allemaal een nieuw ritme vinden. Lulu kreeg ook nog een vorm van kennelhoest, was ook even pittig, maar ze deed het eigenlijk vanaf het begin zo goed, het was ook wel alsof ze er altijd is geweest. Het is een heel lief en slim hondje, leert snel, past zich gemakkelijk aan. Na een week wisten we al wel we willen niet meer zonder haar en maakte we de adoptie definitief en besloten we haar een nieuwe naam te geven, die beter bij haar pastte: Senja.
We dachten Senja een nieuw leven te geven, maar ondertussen heeft ze ons leven zo verrijkt, we genieten allemaal van haar in ons leven.

Familie de Zwaan

Carla, Johan en Nynke

Halverwege juni ‘26 namen we afscheid van onze Friese Wetterhoun Lena en besloten we al snel een hondje met een rugzakje te adopteren, maar wel te wachten tot na onze vakantie eind september.

Zo ontmoette ik eind juli Nell op de site, die bij Lilian in Maastricht van de eerste aanzet tot een nieuw leven genoot. Ik was op slag verliefd en haar verhaal raakte me. Ik was verkocht, trok de stoute schoenen aan en ondanks de vakantie reageerde ik. Al snel bleek onze vakantie toch een struikelblok te zijn en eerlijk gezegd was de teleurstelling groot. Dan is er een oproep waarin gevraagd wordt voor een donatie voor Nell, gezien men weer hartworm heeft geconstateerd en waardoor ook haar adoptieprocedure werd stilgelegd. Ik reageerde en bleef ook af en toe informeren hoe het met haar ging. Haar liefdevolle opvang bij Lilian bleek te druk voor haar herstel te zijn en er werd een oproep gedaan voor een rustige opvang voor Nell. Zo begon na de sollicitatieprocedure, haar reisje (bijna letterlijk om de hoek) naar ons. We maakten kennis met haar en die liefde op het eerste gezicht vanaf een foto, bleek in werkelijkheid nog veel groter te zijn. Nadat we de hele spannende procedure hadden doorlopen kwam Nell meteen na onze vakantie thuis.

Hoe spannend is dit voor mij, zeg……. Laat Lilian mij nu hier achter bij die vreemde mensen? De enige vertrouwde dingen zijn mijn tuigje en friemelkussen? Zijn ze nou helemaal gek? Pfff, ik merk al snel dat er niks anders voor mij op zit, dan de boel hier maar te verkennen. Wat ben ik blij met mijn snuffel instinct. Ik ga maar eens kijken wat hier allemaal te beleven is. O jee: GEVAAR. Ze denken toch zeker niet dat ik van deze veilige houten vloer overstap op die akelige zwarte keukentegels om de tuin te verkennen? Zijn ze nou echt helemaal gek en dan staat er ook nog mijn voer- en drinkbak op die enge vloer. Ik waag me daar echt niet hoor, dat ze die bakken maar fijntjes in de woonkamer zetten, want ik weiger die keuken in te gaan. Ik houd mijn poot stijf. Jaha, ik krijg het toch maar mooi voor elkaar, ik eet en drink in de woonkamer. Zo fijn dat Lilian wat bekend voer me achter gelaten heeft. Hmmmm hallo, mevrouw, ik moet echt heel nodig een plasje en ik vind het ook wel leuk om de boel overal te verkennen. Ha fijn, mijn vertrouwd tuigje om en wandelen maar. STOP, ik vind dat halletje toch wel heel donker en eng, ik durf niet. Hier heb ik wel wat hulp bij nodig hoor. Hmmm aardige dame met de nodige overredingskracht. Ik denk dat ik haar wel kan vertrouwen, dus ik loop wel met haar mee. WoW hoe fijn is het hier en wat een snuffel uitdaging, hier kan ik wel het nodige kwijt.

Ik ben wel benieuwd of die mevrouw ook snapt dat ik het nog een beetje eng vind om de nacht alleen door te brengen. Maar goh, ze is echt aardig, ze spreidt haar dekentje op de bank uit. Nou dat is wel heel lief, denk dat ik die mevrouw wel mag. Zo fijn dat ze me die eerste nacht niet alleen laat. Als dank zal ik haar waakzaam toekijken en eens af en toe kwispelen. Zo bracht Nell haar eerste uren bij ons in notendop door. Haar drink- en voerbak verhuisden naar de woonkamer en iedere dag schoven ze een beetje verder de keuken in, waarop Nell schoorvoetend de keuken steeds verder verkende. Warempel na vier dagen was het keukengevaar min of meer geweken. De schuifpui van de woonkamer werd voor haar de plek om naar de tuin te gaan, maar ook hier wist ze snel het vertrouwen te vinden om achter ons aan via de keukendeur met vliegengordijn naar buiten te gaan. De donkere gang richting voordeur werd al snel voor haar duidelijk dat dit de enige manier was om de buitenwereld verder te ontdekken. Nell doet het buiten verwachting goed, we leren elkaar steeds beter kennen, ontwikkelen steeds meer vertrouwen in elkaar. Wat zijn we blij met haar. Ze is lief, aanhankelijk, schattig, uitdagend, maar helaas door de hartworm erg moe en soms wat apathisch. Maar we hebben er alle vertrouwen in dat het goed komt. Dat zij dankzij jullie donaties de hartworm kan verslaan om echt te kunnen genieten van ons veilige mandje. En wat het is het fijn om er niet alleen voor te staan. Gezien Nells gezondheid denken Femke, Ester, Isabel en zeker Lilian met ons mee. Nell heeft nog een lange weg in de medische wereld te gaan, maar vol vertrouwen plukken we samen iedere nieuwe dag.

Hoi, ik ben Bas! En… vandaag is het feest, want het is mijn Happy Gotcha Day!

Vandaag woon ik precies 6 jaar in Nederland en inmiddels ook een klein beetje in Spanje. Als je even de tijd hebt, vertel ik je graag hoe dat allemaal is gegaan.

Mijn verhaal begon in Macedonië, waar ik geen thuis meer had. Ik zwierf over straat en had het geluk dat ik werd gevonden door Mira. Zij had een opvang voor zwerfhondjes, net als ik. Mira is  met Dogs on a Journey op zoek gegaan naar een fijn nieuw thuis voor mij. En dat werd helemaal in Nederland! Ze zeggen dat mijn nieuwe baasjes speciaal voor míj hadden gekozen omdat ik zulke mooie oren heb. Nou ja…

Samen met een aantal andere honden en katten ben ik met de bus naar Nederland gereisd. Daar werd ik voorgesteld aan mijn nieuwe baasjes. Die wilden meteen een stukje met mij gaan wandelen. Nou, daar heb ik mooi een stokje voor gestoken! Of ik mocht meteen mee naar mijn nieuwe huis, óf ik stapte gewoon weer terug de bus in. Gelukkig kozen ze ervoor om mij mee naar huis te nemen. Joepie! Een huis met een tuin… wat een heerlijke plek!

Mijn nieuwe baasjes hadden zelfs twee mandjes voor me gekocht: eentje voor boven en eentje voor beneden. Ze vonden namelijk dat hondjes niet op de stoelen en de bank mochten liggen. Tja… dat heeft ongeveer twee weken geduurd. Daarna lag ik heerlijk op iedere stoel en bank die beschikbaar was. En weet je wat? Ze vonden het uiteindelijk alleen maar gezellig.

En nu ben ik hier alweer 6 jaar! Het zijn allang niet meer mijn ‘nieuwe baasjes’. Het is mijn familie geworden. We houden ontzettend veel van elkaar en wat hebben we samen al veel geknuffeld! En… omdat ik zo’n voorbeeldig hondje ben, dat vanaf het moment dat  mijn eerste poot over de drempel ging alleen maar lief en braaf is geweest… vonden mijn baasjes dat ik wel een zusje verdiende. En zo kwam er nog een hondje bij. Hoe gezellig kan het leven zijn?

Dogs on a Journey en Mira, ontzettend bedankt! Dankzij jullie heb ik een leven gekregen waar ik alleen maar van kon dromen: een eigen familie, een warm mandje, een tuin, heel veel liefde en vooral… een heleboel knuffels. Vandaag vier ik mijn 6e Happy Gotcha Day. En ik kan jullie vertellen: ik ben een heel gelukkig hondje!

Huub kwam in eerste instantie bij mij in opvang, maar daar dacht hij zelf al snel heel anders over. Binnen één dag was ik stapelverliefd op hem en eigenlijk was het meteen duidelijk: Huub hoorde bij ons. Ook met mijn andere honden was er vanaf het begin een fijne klik.

Huub is een echte puber met de nodige streken, maar hij heeft in zijn jonge leven al veel meegemaakt. Gelukkig staat Dogs on a Journey ook na de adoptie voor ons klaar. Met vragen, advies of als het even lastig is, kan ik altijd bij het team terecht.

Huub is thuis. En dat is allemaal mogelijk gemaakt door Dogs on a Journey. Daar ben ik de stichting ongelofelijk dankbaar voor!

Hoe Bente in ons leven kwam.

Wij, Ragnhild & Fred hadden twee honden, een geadopteerde hond uit Roemenië (Freddy) en een Lanceer (Caty). Onze lieve Lanceer werd zo ziek door nierfalen, dat we haar in febr. jl. moesten laten gaan. Het verdriet was groot, nooit meer een tweede hond zeiden we tegen elkaar.
Ik ben al met pensioen en nog fit, Ragnhild mag nog een paar jaar werken. We hebben een comfortabel huis met grote tuin. Wonen aan de bosrand waar ik elke dag met de hond(en) loop en enorm geniet. Merkte ook dat er bij ons weer ruimte ontstond voor een tweede hond. Een jonge adoptiehond had onze voorkeur, liefst met een uitgesproken karakter.
Oriënterend bij diverse organisaties viel DOAJ ons direct op. Aangemeld als geïnteresseerden en een screenings formulier ingevuld (best veel werk), maar bevestigde nogmaals hoe serieus en bevlogen DOAJ met hun missie bezig is.
In twee honden (broer/zus) waren we zeer geïnteresseerd. De procedure werd verder in gang gezet, lange telefoongesprekken, huisbezoek, het complete pakket, echt goed! Er werd zeer nauwkeurig beoordeeld of het ook een match zou kunnen zijn.
De beoogde hond (Bente) was nog ondergebracht bij een geweldig pleeg familie waar de socialisering al in volle gang was. We hebben na de kennismaking meegenomen.
Bente is een lieve dappere dame, met een sterke eigen wil, een hoog terriër gehalte, super!
Het gaat enorm goed met onze andere hond Freddy, zijn echt dikke maatjes geworden. Voor ons is het een geweldige match.
Nog steeds hebben we regelmatig contact met DOAJ, heel fijn.
We gaan nu wekelijks naar de hondenschool, waar we samen veel leren.
Volgende week gaan we kennismaken bij de groep mantrailing. We denken dat ze dat erg leuk gaat vinden.

Groetjes,
Ragnhild & Fred