Voor de allerliefste Panda

Afgelopen juni kwam jij bij mij. Als opvanghond, maar al snel zoveel meer dan dat. Marieke had jou in Macedonië ontmoet en haar hart aan jou verloren. En niet veel later, verloor ook ik mijn hart aan jou.

Toen bleek dat je ongeneeslijk ziek was, besloten we samen met de stichting dat jij bij mij mocht blijven. Tot het einde. En wat ben ik dankbaar voor de tijd die we nog samen kregen. Kipnuggets eten, wandelen, naar het water, knuffelen op de bank, dutjes doen en zelfs samen door de wasstraat. Jij genoot van alles. Met je innemende karakter, je intense liefde en die ondeugende puppyogen stal je moeiteloos ieders hart.

Jij liet me zien hoe groot het leven kan zijn, zelfs als de tijd zo klein is. Alsof je wist dat je alles uit iedere dag moest halen. En dat deed je, tot het allerlaatste moment.

Lieve Panda, jij hebt me geleerd dat ieder moment samen een zegen is. Dat we niets voor lief mogen nemen en juist de kleinste momenten het meest moeten koesteren.

Mijn hart is gebroken en ik ga je verschrikkelijk missen. Maar jouw verhaal eindigt hier niet. Voor alle straathonden die nog wachten op een kans, ben jij een lichtpuntje. Een herinnering aan waarom we blijven vechten, blijven helpen en nooit opgeven. En ik weet dat jij daarboven een beetje over hen waakt, totdat ook zij mogen voelen wat jij hebt gevoeld. Liefde, veiligheid en een thuis.

Dank je wel, lieve Pandabeer dat ik jouw veilige haven mocht zijn.

Ren maar vrij, lieve Panda. Je was geliefd, je bent geliefd en je zult nooit vergeten worden.